Armweeklynews.amՄՇԱԿՈՒՅԹ
 

 

  Վահրամ Մավեան - սփիւռքի ամենէն վաւերական գրագէտներէն  

Կապոյտ Յիշատակներ Հրդեհուած Մելգոնեանէն (Թիւ 16)

«Մելգոնեանցի ըլլալը չի բացատրուիր, այլ՝ կ՚ապրուի միայն»

Մելգոնեանի Ուսուցիչները (Շարունակութեուն Վարդգէս Գուրուեան - Մելգոնեանի Ուսուցիչները (Թիւ 15))

1961-ին երբ Մելգոնեան գացի, անծանօթին վախը կար մէջս։

Ինչպէս միւս բոլոր նորեկները, ես ալ առաջին անգամ ըլլալով կը բաժնուէի ծնողքէս, եւ հետեւաբար անհանգստութիւն մը կար մէջս։ Նիկոսիոյ օդակայանին մէջ Պրն. Սեպուհ Աբգարեանը դիմաւորեց մեզ (իր մասին՝ վերջը)։ Երբ դպրոց մտանք, Պրն. Արամ Սարգիսեանը հերթապահն էր որ իր ակնոցներուն տակէն խիստ նայելով «բացէք վալիզները» ըսաւ։ Ոչ Պէյրութի, ոչ ալ Նիկոսիոյ օդակայաններուն մէջ քննած էին մեր վալիզները։ Հիմա, հոս, Մելգոնեանի հրթապահին սենեակին մէջ պարտաւոր էինք մեր վալիզները բանալու եւ մանրակրկիտ քննութեան ենթարկուելու։

Այս օրերուն (2016), ահաբեկչական գործողութիւններէ անմիջապէս ետք, Լոս Անճելըսի օդակայանին մէջ անգամ այդ խստութեամբ չեն քններ վալիզներդ։ Ոչինչ։ Բայց ըսեմ որ հերթապահին սենեակը «բալմոլիվ», «լաքս» եւ «քամէյ» օճառներուն բոյրը տարածուած էր, քանի որ ամէն աշակերտ գոնէ վեց (6) հատ օճառ բերած էր հետը … Նախապատրաստական աշխատանքներէ ետք, քանի մը օր յետոյ դասաւանդութիւնները սկսան։

Վահրամ Մավեան

Հայերէնի մեր ուսուցիչն էր Վահրամ Մավեանը։ Բարձրահասակ, գեղադէմ, պատկարելի արտաքինով, առատ մազերը ետեւ սանտրած, «Օլտ Սփայս» անուշահոտի ի եւ «Քրէյվըն էյ» սիկարէթի բոյրերու համադրումով, յարգանք պարտադրող ներկայութիւն մըն էր։

 1950ին Մելգոնեան հրաւիրուած էր պաշտօնավարելու։ 1954ին թոքախտի նշանները կը ստիպեն զինք Լիբանանի Ազունիէի Ազգային Բուժարանը ապագինուելու երթալու։ 1958ին կը մեկնի Պելֆաստի Քուինզ Եունիվըրսիթիի մէջ հետեւելու մարդկային գիտութիւններու։ 1961ին կը վերարդառնայ Մելգոնեան, իրեն խոստացուած տնօրէնութեան պաշտօնը ստանձնելու, բայց ինչպէս քիչ մը ամէն տեղ, հոգաբարթութիւնը կը դրժէ իր խոստումը եւ Մավեան կ՚ըլլայ հայերէնի եւ երկրաչափութեան ուսուցիչ, հերթապահական ժամերով ամբողջացնելու իր պարտականութիւնները։

Հայերէնի առաջին պահուն, Մավեան հաստատ քայլերով դասարան մտաւ եւ ուղղուեցաւ դէպի ամպիոն։ Այդ տարիներուն, իւրաքանչիւր դասարանի մէջ մէկ ոտք բարձրութեամբ ամպիոն մը կար, որուն վրայի սեղանն ու աթոռը խորանի սրբութիւն կարծես ունենային։

Վահրամ Մավեանը մեր հայերէնի ուսուցիչը ըլլալով հանդերձ, էր նաեւ մեր երկրաչափութեան ուսուցիչը։ Մինչեւ այսօր ինչ որ կը յիշեմ երկրաչափութեանէն (geometry), Մավեանէն սորվածներս են։ Իրմէ ետք եկող ուսողութեան ուսուցիչները յաջողեցան մեզի ոչ միայն քիչ մը մոռցնել տալ Մավեանին սորվեցուցածները, այլ մասամբ մը ատել տալ այդ դասը իր «բարթ անհամութեան» կամ «անհամ բարթութեան» համար։ Դասը բացատրելու մասնաւոր մեթոտ մը ունէր ան որ ամենաչոր գլուխներուն մէջ անգամ իր տեղը կը գտնէր։

Հայերէնի որպէս ուսուցի՞չ ... ան նախ հայերէնը սիրցուց մեզի, եւ վերջը միայն սկսաւ սորվեցնել։ Բայց, սորվեցուցած ատեն սիրցուց նաեւ։ Ես, ուսուցչական տարիներուս միշտ փորձած եմ կապկել Մավեանին մեթոտը։ Ան իմ ուսուցիչի մտատիպարս էր եւ է մինչեւ հիմա։ Իր մօտեցումը նիւթին, բացատրելու ձեւը, իր ցոյց տուած սէրը հայերէնի հանդէպ շատ վարակիչ էին։ Անգամ մը Զօհրապի «Ռեհանը» պատմուածքը սկսաւ դասարանին մէջ կարդալ վարպետ դերասանի մը կամ ասմուքողի մը նման։ Դասարանի տղաքս (մանչերն ու աղջիկները զատ դասարաններու մէջ էին) քար լռութեամբ մտիկ կ՚ընէինք։ Վերջապէս սիրային պատմուածք մըն էր, ուր տղան ամբողջ գիշերը «աղջկան» տան պատուհանին տակ կեցած, իր սէրը կ՚ապրէր, այն յոյսով որ «աղջիկն» ալ զինք կը սիրէր եւ անոր համար ամբողջ գիշերը պատուհանին առջեւ կեցած ... Երբ լոյսը կը բացուի, տղան կը տեսնէ որ աղջկան գլուխը չէ այդ, այլ՝ ռեհանի բոյսը։ Բայց Մավեանին կարդացած ձեւն ու ապրումները, երբեմն իր բացատրութիւնները, կլանած էին մեզ։

Օր մը, Ծերենցի «Թորոս Լեւոնի» պատմավէպը դասարան բերաւ եւ սկսաւ կարդալ այն հատուածը ուր Թորոս Իշխանը Մակարա Վանք ապաստանած էր եւ երբ յոյն զինուորները կու գան եւ կը շրջապատեն վանքը։ Իշխանը պիտի փախի, բայց յոյները շրջապատած են վանքը եւ միայն քանի մը քայլ անդին են։ Յոյն զինուորները Իշխանին ապաստանած սենեակին դուռը կը կոտրեն ու ... կեցուց ընթերցումը։ «Պարոն, հաճիք շարունակեցէք, ի՞նչ եղաւ» կ՚աղաչէինք իրեն, բայց «այս վէպին անունը «Թորոս Լեւոնի» է, Ծերենցնին պատմավէպն է, կրնաք գրադարանէն առնել» եղաւ իր պատասխանը։ Այդ օր, վերջին պահուն զանգը հազիւ զարկած էր, քանի մը տղաք միասին դուրս թռանք դասարանէն եւ դէպի գրադարան սուրացինք (եթէ նոյն արագութեամբ Ռիօյի մէջ ողիմպիականին վազէինք, վստահաբար 100 մեթրի մրցանիշը կոտրած կ՚ըլլայինք)։

8-րդ դասարանի առաջին շարադրութիւնը գրած էինք։ Մավեան սրբագրուած տետրակները դասարան բերաւ եւ շարադրութիւններէն կարգ մը նախադասութիւններ կարդաց։ «Ասոնք գրական փոքրիկ գիւտեր են» ըսաւ, «լուսանցքներուն մէջ պզտիկ նշաններ դրած եմ, շարունակեցէք այսպէս գիւտեր ընել եւ օր մը...»։ Ես, նախակրթարանիս մէջ վանկերն ու յանգերը իրարու կապելով փոքր «բանաստեղծութիւններ» կը գրէի եւ քանի որ Օր. Անահիտը շատ կը գովեր զիս, արդէն ինքզինքս «բանաստեղծ» կը կարծէի։ Երբ Մավեանը շարադրութեան տետրակս տուաւ, բացի զայն եւ ... նիշս 50 դրած էր։ Աստուած իմ, ես, հաստատուած բանաստեղծ (եթէ չէք հաւատար, հարցուցէք Օր. Անահիտին), նիշս 50՞ պիտի ըլլայ։ Շատ նեղուած գացի քովը եւ «պարոն, կարծեմ գրածս չէք հասկցած, կը հաճի՞ք նորէն կարդալ եւ ճիշդ նիշը դնել» ըսի։ Մավեանին դէմքին վրայ թեթեւ ժպիտ մը նշմարեցի։ «Լաւ, կը կարդամ» ըսաւ։ Վստահ էի որ նիշս գոնէ 85 պէտք է դնէր։ Յաջորդ պահուն զիս քովը կանչեց եւ տետրակս վերադարձուց։ Նիշս 50 մնացած էր։ «Ուրախ եմ որ նիշովդ մտահոգուած ես, բայց քիչ մը ճիգ ըրէ եւ կամաց կամաց նիշդ կը բարձրանա» ըսաւ։ Եւ իրապէս ալ, յաջորդ շարադրութեանս նիշը 52 եկաւ։ Մեծ յառաջդիմութիւն կար ... Կարօ Այալթունը ըսաւ որ եթէ Մավեանէն 75 ստանաս շարադրութեանդ մէջ, այդ գրութիւնդ Հայաստանի թերթերը կը տպեն եւ քեզի ալ Երեւան կը հրաւիրեն ... Վստահ չեմ, բայց կարծեմ կատակ էր ըսածը։

Եթէ «շարադրութեան» մէջ քիչ մը առաջ գացի, այդ կը պարտիմ իմ դասընկերներէս ոմանց եւ վերի դասարաններու կարգ մը տղոց։ 9-րդ դասարանիս, արդէն իսկ «գրող»ի համբաւ շահած էի տղոց մէջ։ Շարադրութեան դասերուն, տղաքը ինծմէ կը խնդրէին որ իրենց շարադրութիւնը ես գրեմ։ Սկիզբները սիրով կը գրէի, վերջը՝ ըսի ինչու՞ անվճար պիտի գրեմ, թող վճարեն։ Եւ սկսայ իւրաքանչիւր շարադրութեան համար երկու շիլին (երկու փէփսիի եւ երկու տօնաթի գին) գանձել, կամաց կամաց գինը հինգ շիլինի բարձրացաւ։ Իմ լաւագոյն «յաճախորդներէս» մէկը՝ Յարութիւն Էտինճիգլեանն էր։ Երբեմն կը պատահէր որ վերջին օրը, վերջին սերտողութեան կու գային շարադրութիւն գրել տալու։ Այս պարագաներուն «ժամանակ չունիմ, վաղը գրաւոր ունիմ» կ՚ըսէի։ Կը խնդրէին, «ի՞նչ կ՚ուզես կը վճարենք» կ՚ըսէին։ Բնականաբար գինս կը բարձրանար... ։ Անգամ մը Մավեանը մեր դասարանի տետրակները բերաւ եւ սկսաւ դասընկերներուս համար գրածներէս նախադասութիւններէն կարդալ, որոնք բոլորն ալ նմանօրինակ էին։ «Յայտնի է որ այս բոլոր շարադրութիւնները նոյն անձը գրած է, կամ նոյն անձը ուղղութիւն տուած է այս տղոց» ըսաւ։ Եւ շատ հանդարտութեամբ բացատրեց որ ինչու՞ սխալ է ուրիշին գրել տալը եւ ինչու՞ սխալ է ուրիշին շարադրութիւնները գրելը։ «Նման ոճով վերի դասարանին մէջ ալ շարադրութիւններու համդիպած եմ» ըսաւ։ Երանի գետինը բացուէր եւ ես մէջը մտնէի, այնքան որ ամչցայ։ Այդ օրուընէ ետք, որեւէ մէկուն շարադրութիւնը չէի գրեր։ Եկամուտի աղբիւրս ցամքեցաւ, բայց «ոչինչ», այլեւս կարելի չէր Մավեանը նեղացնել։

Մելգոնեանի դասագիրքերը շատ մաշած կ՚ըլլային, մանաւանդ հայերէնի դասագիրքերը։ Արդէն հայերէնի գիրքերուն տպագրութիւնը, թուղթի որակն ու կազմութիւնը շատ հեռու էին գոհացուցիչ ըլլալէ։ Եւ եթէ նման գիրք մը 5-7 տարի, 14-15 տարեկան տղոց ձեռքը տայիր գործածելու, կրնաս երեւակայել խեղճ դասագիրքին վիճակը։

Այպիսի դասագիրքերէն մէկը Աբել Չելլիկին ձեռքն էր։ Աբելը Պոլսեցի լաւ աշակերտ մըն էր, շատ բարի։ Ներկայանալի, ընկերային, անվնաս աշակերտ մը։

Աբելը, փոխանակ բզկտուած գիրքը լման գրասեղանին վրայ դնելու, դասը պարունակող պրակը զատած էր եւ գրասեղանին վրայ դրած։

Մելգոնեանի մէջ երբ ուսուցիչները դասարան մտնէին, աշակերտները ոտքի կ՚ելլէին եւ ուսուցիչին հրաւէրով կը նստէին։ Մավեանը երբ դասարան մտաւ, բնականաբար ամէնքս ոտքի ելանք։ Երբ Աբելին հայերէնի գիրքի անջատուած պրակը տեսաւ, յանկարծ լրջացաւ եւ ամբողջ պահը մեզ ոտքի պահելով , շատ բարկացած, ահաւոր «դասախօսութիւն» մը տուաւ հայ լեզուին, հայ գիրին եւ հայ գիրքին կարեւորութեան եւ անոնց հանդէպ յարգանքին մասին։ Սառած էինք ամէնքս։ Մավեանին այսքան բարկացած չէինք տեսած։ Մաշտոցի աշակերտներէ մինչեւ մեր վանքերու գրիչները, անոնցմէ մինչեւ նահատակ գրողներն ու տակաւին ապրող գրողներու զոհողութիւններուն մասին թէ անոնց գրականութեան արժէքին մասին շատ ազդու խօսք էր ըսածը։ Եւ երբ զանքը հնչեց, առանց բարեւի, բարկացած դուրս ելաւ դասարանէն։ Բնազդաբար, քանի մը տղոցմով յարձակեցանք խեղճ Աբելի վրայ եւ քանի մը ապտակներով եւ պօքսերով մեր ալ կարծիքը յայտնեցինք իր ըրածին մասին։ Խեղճ տղան յանցանք չունէր։ Պարզապէս իրեն տրուած գիրքը շատ հին էր, եւ ինք գործնական ուզած էր ըլլալ։

Կարօ Այալթունին հետ կէսօրին Մավեանին քով գացինք հարցը բացատրելու որպէսզի Աբելը աւելի չտուժէ։ Մավեանը չուզեց մեզ լսել եւ «դուրս ելէք ուսուցչարանէն» ըսաւ։ Տարիներ ետք երբ իրեն յիշեցուցինք այդ դէպքը, սկսաւ խնդալ եւ «ես գիտէի, բայց այդ ինծի համար շատ լաւ առիթ էր ոչ միայն Աբելին, այլ բոլոր դասարանին հայ գիրքին հանդէպ յարգանքի մասին խօսելու» ըսաւ։

55 տարի ետք, «հայ գիրքին հանդէպ յարգանք»ի այդ խօսքերը տակաւին կը յամենան ականջիս մէջ ։

Ձմրան անձրեւոտ օրերուն երբ մարզանք չէինք կրնար ընել, դասարանին կամ ակումբին մէջ ժամանակը կ՚անցնէինք։ Անգամ մը, մեզմէ մէկ դասարան վեր հայերէնի դաս ունէին երբ մենք մարզանքի դաս պիտի չընէինք։ Միջանցքին մէջ, Մավեանը դասարան չմտած, Այալթունին հետ գացինք քովը եւ խնդրեցինք որ արտօնէ մեզի այդ դասարանին ետեւի գրասեղաններուն վրայ նստիլ եւ իր դասը ունկնդրել։ Գլուխը շարժելով ժխտական պատասխան տուաւ։ Փորձեցինք համոզել, չեղաւ։ «Թող համը ձեր բերանը մնայ, յետոյ շուտ կը ձանձրանաք» ըսաւ։ Իր այդ մերժումն անգամ իրեն հանդէպ մեր յարգանքը քիչ մը եւս աւելցուց։

Անգամ մը Մակարա Վանք գացած էինք պտոյտի։ Պրն. Մավեանն ու Պրն. Թամամեանը «թավլի» կը խաղային։ Բնականաբար տղաքս հաւաքուած էինք իրենց շուրջ եւ խաղը կը դիտէնինք։ Գրաւը՞, ան որ պարտուէր, պիտի երգէր։ Թամամեանը շահեցաւ խաղը։ Չէինք գիտէր որ Մավեանը կրնար երգել ալ։ Ամէնքս կը սպասէինք որ Մավեանը ի՞նչ պատրուակով պիտի մերժէր երգել։ Յանկարծ ան սկսաւ Սայաթ Նովային «Քանի վուր Ճան իմ» երգը երգել։ Ամէնքս ապշած էինք։ Յուզումով, ապրումով, թաւ ձայնով, թեթեւ ժպիտ մը դէմքին վրայ ան երգեց մեր բոլորին համար։ Չեմ կարծեր որ Մակարա Վանքին անտառները այդ երգը այնքան ապրումով լսած էին մինչ այդ։

Կ՚ուզեմ հոս մէջբերում մը կատարել նախապէս Մավեանի նուիրուած մէկ գրութենէս .- «Գիտէր աշակերտները կապել դասին՝ հայ գրականութեան, խանդավառել զանոնք հայ գրողներով եւ անոնց քայլերը առաջնորդել գրադարան։ ... Կը սիրէինք զինք։ Կը սիրէինք զինք՝ որովհետեւ մա՛րդ էր։ ... Մելգոնեան Կրթական Հաստատութեան գրական-գեղարուեստական երեկոներուն գլխաւոր կազմակերպիչն ու մղիչ ուժն էր։» Մավեան, Մելգոնեանի դասարանային թէ ընդհանուր գեղարուեստական ձեռնարկներուն պատասխանատուն էր։ Ան, դասարանի դաստիարակին եւ քանի մը աշակերտներուն հետ յայտագիրը կը պատրաստէր եւ փորձերուն կը հետեւէր։ «Այս ձեռնարկներուն հաճոյքը զանոնք պատրստելուն մէջն է։ Ձեր ճիգը, փորձերը, մանաւանդ ձախողութիւնները ձեզի մեծ դասեր կը սորվեցնեն։ Օր մը կը յիշեք ըսածներս» կ՚ըսէր։ Եւ ես ալ, ուսուցչական թէ տնօրէնութեանս տարինհերուն, երբ աշակերտներուս հետ գեղարուեստական ձեռնարկներ կը պատրաստէինք, Մավեանին խօսքերը կը կրկնէի աշակերտներուս։

1962-1963 կրթաշրջանի Զատկուայ արձակուրդին Մավեանը 10 օր կորսուեցաւ Մելգոնեանէն։ Կարօ Այալթունը իրար անցած էր։ Վերադարձին գացինք Մավեանին քովը եւ հարցուցինք որ ու՞ր գացած էր։ Ժպտաց եւ «գործով տեղ գացած էի» ըսաւ։ Քանի մը օր ետք իմացանք որ Լիզպոն գացեր է եւ հոն համաձայնած՝ որ Կիւլպէնկեան Հիմնարկութեան Հայկական Բաժանմունքին պատասխանատուներէն մին ըլլայ։ Մեր կարճ խելքով փորձեցինք համոզել որ «վազ անցնի» իր այդ ծրագրէն։ «Պարոն, ի՞նչ պիտի ըլլայ մեր վիճակը առանց ձեզի։ Մելգոնեանցիներս պէտք ունինք ձեզի, մեզի որբ մի ձգէք» ըսինք։ Շնորհակալական եւ գնահատական խօսքերէն եւ խրատներէն ետք «եթէ հոս մնամ, միայն ձեզի, Մելգոնեանցիներուն օգտակար կրնամ ըլլալ, բայց եթէ Կիւլպէնկեան Հիմնարկութեան մէջ պաշտօնավարեմ, ամբողջ սփիւռքին եւ Հայաստանին կրնամ օգտակար ըլլալ» ըսաւ։ Կարօյին հետ շարունակեցինք զինք համոզել, բայց «չստացուեց»։ Մավեանը յաջորդ տարին գնաց Լիզպոն եւ իրապէս իր ճարտարութեամբ եւ ճիգերով, իր նկարագրով եւ ազնիւ աշխատանքով, Կիւլպէնկեան Հիմնադրամի նիւթաբարոյական օժանդակութիւնը ապահովեց համայն հայութեան։ Բնականաբար, իր հանգամանքով կատարած ճամբորդութիւններուն պատճառով ան լաւ ծանօթացաւ սփիւռքին եւ մեզի տուաւ «Ամէն Տեղ Հայ Կայ» եւ «Հայու Բեկորներ» հատորները, որոնք «փուռէն նոր ելած, թարմ հացի պէս համով հոտով» յափշտակուեցան ընթերցասէր հասարակութեան կողմէ։

Հոս տեղը չէ Վահրամ Մավեանի գրական թէ ազգային ներդրումին մասին խօսելու։ Իր ստեղծագործական հատորները («Յամեցող Վերադարձ», եւ այլ բանաստեղծութիններ, «Հայու Բեկորներ» (1965), «Անկապ Օրագիր», «Ամէն Տեղ Հայ Կայ» (1977), «Հայկական Պաղեստինը» եւ այլ պատմուածքներն ու բազմաթիւ հրապարակագրական էջերը) մեծապէս հարստացուցին մեր գրական անդաստանն ու ճոխացուցին ընթերցողներու ճաշակն ու միտքը։ Երջանկայիշատակ Գարեգին Բ. Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոս զինք անուանած է «սփիւռքի ամենէն վաւերական գրագէտներէն – եւ՝ հազուագիւտներէն – մէկը ... »։

Եւ ես, Մավեանի Մելգոնեանցի աշակերտներուն անունով կրնամ անվարան ըսել որ Մավեանը «սփիւռքի ամենավաւերական եւ հազուագիւտ» հայերէնի ուսուցիչներէն մէկն էր։

Յարգանք իր անմոռաց յիշատակին։


Վարդգէս Գուրուեան
Լոս Անճելըս, 2016



---------------------------------------------------------------
Armweeklynews.am [13.12.2016]
Վահրամ Մավեան - սփիւռքի ամենէն վաւերական գրագէտներէն
© 2010-2017  Կապը »  Contacts  Այցելեք » Facebook
Most popular tags
 Գարօ Փայլան  Երվանդ Քոչար  Հռոմի պապ ANCA Nor Zartonq  Կիպրոս Քեսապ  Գրիգոր Զօհրապ  Շառլ Ազնավուր  Cyprus elections  Operation Nemesis  սակագներ  Data Driven  Marvel  Disney movies Lucasfilm  Netflix  Ռուբեն Վարդանյան  Helen Fisher   Rouben Sevak  Ara Güler  Շանթ   Elisa de Filebo   William Saroyan   Մելգոնեան Կրթական  Հրանտ Մաթևոսյան
Վարդգէս Գուրուեան
  Մշակույթ  
Վարդգէս Գուրուեան - Մելգոնեանի Ուսուցիչները [19.10.2016]
ԱՐՓԻԿ ՓԱՓԱԽՉԵԱՆ - Մի՛ ուշացիր ... [08.12.2016]
Վերասլաց Պահ Մը Հայկ Ազարեանի Ստեղծագործութեան [23.11.2016]
ԱՍՏՈՒԱԾ ՔՈՒ ԱՄԵՆԷՆ ՏԿԱՐ ՏԵՂԴ ԶՕՐԱՑՆԷ [16.11.2016]
Վարդգէս Գուրուեան - Մելգոնեանէն Մանրապատումներ [14.11.2016]
Համո Ոսկեբերան Սահյան.՛՛Եվ չիմացանք, թե ինչու…՛՛ [06.11.2016]
Մելգոնեան Կրթական Հաստատութեան Մեր Դաշտագնացութիւնները [26.09.2016]
Էդգար Շահին-գծագրական ու փորագրական գեղանկարչության աշխարհահռչակ վարպետ [31.10.2016]
Վարդգէս Գուրուեան-Մելգոնեանի Ուսուցիչները [31.10.2016]
Բեյրութից Գլենդել - Ուսուցիչը մասնագիտություն չէ, ազգակերտման առաքելություն է [28.10.2016]
Վարդգէս Գուրուեան - Ամավերջի Հանդէսները [26.10.2016]
Վարդգէս Գուրուեան -Մելգոնեանի մեր համո՜վ ճաշերը [24.10.2016]
ՌԱԿ-ի 95-ամեակին Առիթով - Ինչու՞ Եւ Ինչպէ՞ս Կուսակցական Օծուեցայ [22.09.2016]
 Արխիվ » 2011-2017